Ons contentsysteem, open en bloot.

1. De zin waar alles mee begint

"Ik wil dat [mijn ideale klant] mij kent als de specialist voor [een ding]." Vul 'm in voordat je iets opneemt. Elke video die je daarna maakt, bewijst die ene zin. Kun je 'm niet invullen, dan heb je geen contentprobleem maar een positioneringsprobleem.

2. De week (4-5 uur, naast je bedrijf)

Losse opnamemomenten sneuvelen altijd in een volle agenda. Een vast batchmoment niet. Dat is het hele geheim van consistentie.

3. De scriptstructuur

1. Hook met een echt bewijspunt. Geen inkomensclaims zonder context, wel iets concreets: een cijfer van een klant, een fout die je zag, een uitkomst.
2. Een les per video. Niet drie. De kijker moet 'm kunnen navertellen.
3. Laat zien, claim niet. Het verschil tussen "ik ben expert" en een kijker die denkt "die weet waar hij het over heeft".
4. Zachte afsluiter. Een vraag of een verwijzing naar de diepere video. Niet elke video hoeft te verkopen; de meeste moeten dat juist niet.

4. Distributie: een shoot, drie kanalen

YouTube doet het vertrouwenswerk (long-form, diepte). Instagram doet het bereik (reels, hercut met eigen hooks, nooit een rauwe crop). LinkedIn krijgt de les als tekst. En bouw bruggen: laat je Instagram-highlights naar je beste YouTube-video's wijzen, zodat nieuwe kijkers vanzelf bij de diepte uitkomen.

5. De cijfers waarop je stuurt

• Volgers per 1.000 views: zegt of je content de juiste mensen vasthoudt (views zeggen dat niet).
• Aanvragen per video: log bij elke lead welke video de aanleiding was, en vraag het nieuwe klanten letterlijk: "welke content gaf de doorslag?" Verdubbel op wat klanten oplevert.
• De vanity-toets: zou je het cijfer aan je accountant laten zien? Nee? Dan stuur je er niet op.

6. De formattest

Nieuw format? Minimaal 3 posts voordat je oordeelt, want een losse post is ruis. Cyclus van vijf weken: een week kijken wat er in je markt werkt, twee weken testen, twee weken verdubbelen op de winnaars. Schrap zonder sentiment.